Τα Τσακώνικα είναι μοναδικά ως ο μόνος επιζών απόγονος της Δωρικής ελληνικής διαλέκτου, και συγκεκριμένα της λακωνικής ποικιλίας που ομιλούνταν στην αρχαία Σπάρτη. Ως εκ τούτου, διατηρούν πολυάριθμες λέξεις και φωνολογικά χαρακτηριστικά που έχουν χαθεί ή αλλάξει στην Πρότυπη Νέα Ελληνική (ΠΝΕ). Η κατανόηση αυτής της δωρικής κληρονομιάς είναι το κλειδί για να εκτιμήσει κανείς γιατί τα Τσακώνικα φαίνονται και ακούγονται τόσο διαφορετικά από τη Νέα Ελληνική. Αυτή η σελίδα επικεντρώνεται στα κληρονομημένα χαρακτηριστικά· για μια πλήρη περιγραφή των τσακώνικων ήχων δείτε το 2. Φωνολογία, και για τη γραμματική δείτε το 5. Γραμματική.

Παραδείγματα Διατήρησης Δωρικών Στοιχείων

Ο παρακάτω πίνακας επισημαίνει βασικές τσακώνικες λέξεις που διατηρούν δωρικές μορφές, σε σύγκριση με τις αντίστοιχες της ΠΝΕ και της Αρχαίας Ελληνικής (ΑΕ) (Liosis, 2017):

ΤσακώνικαΣημασίαΑΕ / Δωρική ΜορφήΙσοδύναμο ΠΝΕΣημείωση
μαλίμήλομᾶλον (Δωρικό)μήλοΔιατηρεί το δωρικό [a] εκεί που η ΠΝΕ έχει [i]
βαννέαρνίϝαρήν (Δωρικό)αρνίΔιατηρεί το δίγαμμα (ϝ) ως [v]
κακό(ρ)κακόςκακός (ΑΕ)κακόςΕμφανίζει ροτακισμό του τελικού /s/ σε /r/
θίλεφίλοςφίλος (ΑΕ)φίλοςΕμφανίζει αλλαγή του τελικού [-o] σε [-e] μετά από στεφανιαίο σύμφωνο
εκρέβαέκλεψαΔωρικός παρακείμενοςέκλεψαΔιατηρεί τον δωρικό παρακείμενο με ηχηρά κλειστά σύμφωνα
αkhoασκόςἀσκός (ΑΕ)ασκόςΔευτερογενές δασύ σύμφωνο κληρονομημένο από τα λακωνικά
άγιεεκκλησία-εκκλησία-
ύονερό-νερό-
κρίεκρέας-κρέας-

Φωνολογικά Χαρακτηριστικά Δωρικής Προέλευσης

Πολλοί από τους φωνολογικούς κανόνες στα Τσακώνικα είναι άμεσες κληρονομιές από τη Δωρική Ελληνική:

  • Διατήρηση του δωρικού α: Σε αντίθεση με τις αττικές-ιωνικές διαλέκτους που μετέτρεψαν το [a:] σε [e:] (αργότερα [i] στην ΠΝΕ), τα Τσακώνικα διατηρούν το αρχικό δωρικό [a] (Liosis, 2017).
  • Διατήρηση του Δίγαμμα (ϝ): Το δίγαμμα ήταν ένα αρχαίο ελληνικό γράμμα που αντιπροσώπευε έναν ήχο παρόμοιο με το [w] ή το [v] και εξαφανίστηκε από τις περισσότερες διαλέκτους πολύ νωρίς. Στα Τσακώνικα επιβιώνει ως ήχος [v] (Liosis, 2017).
  • Ροτακισμός: Ροτακισμός είναι η αλλαγή ενός συμφώνου (εδώ του /s/) σε /r/. Η αλλαγή του τελικού /s/ σε /r/ είναι ένα τεκμηριωμένο χαρακτηριστικό της Λακωνικής Δωρικής που παραμένει ενεργό στην τσακώνικη φωνολογία (Liosis, 2017). Δείτε το 2. Φωνολογία για παραδείγματα και περαιτέρω κανόνες.
  • Δευτερογενή Δασέα: Τα Τσακώνικα διατηρούν δασείες μορφές (σύμφωνα που προφέρονται με μια εκπνοή αέρα, όπως το /kh/) κληρονομημένες από τα λακωνικά, π.χ. [aˈkho] < ΑΕ ἀσκός. Η λακωνική τους προέλευση επιβεβαιώνεται από τα γλωσσάρια του Ησυχίου, π.χ. Ησυχ. Λακ. αἰκχούνα ‘ντροπή’ = Αττικό αἰσχύνη (Liosis, 2017).
  • Αλλαγή Τελικού Φωνήεντος: Το τελικό [-o] αλλάζει σε [-e] μετά από στεφανιαίο σύμφωνο, π.χ. [θile] ‘φίλος’ < ΑΕ φίλος. Τα λακωνικά γλωσσάρια του Ησυχίου επιβεβαιώνουν αυτό το πρότυπο, π.χ. πάσσαλερ ‘πάσσαλος’ < ΑΕ πάσσαλος. Αυτό αντανακλά μια ευρύτερη τάση για εμπροσθοποίηση των οπίσθιων φωνηέντων στα λακωνικά, η οποία περιλαμβάνει επίσης το πρώτο στάδιο του ιωτακισμού (τη μετατόπιση του αρχαίου ύψιλον /u/ προς ένα εμπρόσθιο φωνήεν /ü/ και τελικά στο [i]) (Liosis, 2017).
  • Ανομοίωση Ύψους Φωνηεντικών Ακολουθιών: Οι φωνηεντικές ακολουθίες υφίστανται ανομοίωση ύψους, π.χ. [proˈδia] ‘προβιά’ < Μεσαιωνική Ελληνική προβέα (Liosis, 2017).

Μορφολογικοί Αρχαϊσμοί

Πέρα από τη φωνολογία, τα Τσακώνικα διατηρούν μορφολογικά χαρακτηριστικά κληρονομημένα από τα λακωνικά που δεν βρίσκονται σε καμία άλλη νεοελληνική ποικιλία. Η μορφολογία αναφέρεται στους κανόνες σχηματισμού και κλίσης των λέξεων — πώς προστίθενται καταλήξεις για την έκφραση γραμματικών πληροφοριών όπως ο χρόνος, η πτώση ή το γένος (Liosis, 2017). Για την πλήρη γραμματική, δείτε την ενότητα 5. Γραμματική.

Περιφραστικό Ρηματικό Σύστημα

Ένας περιφραστικός χρόνος είναι αυτός που σχηματίεται συνδυάζοντας δύο λέξεις (ένα βοηθητικό ρήμα + έναν κύριο ρηματικό τύπο) αντί για τη χρήση ενός μόνο κλιτού ρήματος. Ρηματικές περιφράσεις που οδηγούν στο σύγχρονο περιφραστικό σύστημα (βοηθητικό ‘είμαι’ + μετοχή) μαρτυρούνται στα λακωνικά γλωσσάρια του Ησυχίου — ο Ησύχιος ήταν ένας Έλληνας λεξικογράφος του 5ου αιώνα μ.Χ. που συνέταξε ένα λεξικό σπάνιων και διαλεκτικών λέξεων, συμπεριλαμβανομένου ενός πολύτιμου συνόλου λακωνικών όρων — π.χ. Ησυχ. Λακ. ἐξηλημβώρ = Αττικό ἐξειληφώς (ἦν) ‘αντιλαμβάνομαι’. Αυτό αποδεικνύει ότι το σύστημα είναι ένα κληρονομημένο λακωνικό χαρακτηριστικό και όχι μια καινοτομία (Liosis, 2017).

Μεσοπαθητικός Αόριστος

Ο μεσοπαθητικός αόριστος διατηρεί αρχαϊκές καταλήξεις. Η κατάληξη -μα στα Τσακώνικα ορά-μα ‘ειδώθηκα’ αντιστοιχεί στο -μην του μέσου αορίστου των αθεματικών ρημάτων στην Αττική, π.χ. ἐδό-μην ‘δόθηκα’ (Liosis, 2017).

Δωρικός Παρακείμενος με Ηχηρά Κλειστά Σύμφωνα

Η σύγχυση του παρακειμένου και του αορίστου οδήγησε τα Τσακώνικα να διατηρήσουν τύπους αορίστου με ηχηρά κλειστά σύμφωνα που αντιστοιχούν σε δωρικούς παρακείμενους, σε αντίθεση με τα αττικά ψιλά δασέα (Liosis, 2017):

Τσακώνικος ΑόριστοςΔωρικός (Μεσσηνιακός) ΠαρακείμενοςΑττικός Παρακείμενος
εκρέβα ‘έκλεψα’κεκλεβώςκέκλοφα

Απολιθωμένες Καταλήξεις Δοτικής

Τα Τσακώνικα διατηρούν απολιθωμένες καταλήξεις πτώσης της αρχαίας δοτικής σε ουσιαστικά που δηλώνουν συγγενείς και σε πλάγιους τύπους προσωπικών αντωνυμιών (Liosis, 2017):

Τσακώνικος ΤύποςΣημασίαΑρχαία Ελληνική Δοτική
ματερίτης/στη μητέραμητρί
μοιμου/σε μέναμοί

Ανάμειξη Υποτακτικής-Ευκτικής

Η Αρχαία Ελληνική είχε τόσο υποτακτική έγκλιση (που εξέφραζε πιθανότητα ή σκοπό) όσο και ευκτική έγκλιση (που εξέφραζε ευχές ή ευγενικές διαπιστώσεις), καθεμία με το δικό της σύνολο προσωπικών καταλήξεων. Στην Πρότυπη Νέα Ελληνική και οι δύο έχουν χαθεί. Τα Τσακώνικα είναι η μόνη νεοελληνική ποικιλία που διατηρεί διακριτούς τύπους υποτακτικής, και η μεσοπαθητική υποτακτική ενεστώτα παρουσιάζει μια αξιοσημείωτη ανάμειξη αρχαίων καταλήξεων υποτακτικής και ευκτικής. Για παράδειγμα, το να γραφούμα ‘να γραφτώ’ αντανακλά την αρχαία ευκτική γραφοίμην, ενώ το 3ο πρόσωπο να γράφηται προέρχεται από την αρχαία υποτακτική γράφηται (Liosis, 2017). Δείτε το 5.2 Ρήματα για το πλήρες παράδειγμα της υποτακτικής.

Τα Δώδεκα Δωρικά Χαρακτηριστικά του Κωστάκη

Ο Κωστάκης απαρίθμησε δώδεκα κύρια χαρακτηριστικά που συνδέουν τα Τσακώνικα με τη λακωνική δωρική διάλεκτο (Kostakis, 1951):

#ΧαρακτηριστικόΠαράδειγμα
IΑπώλεια του μεσοφωνηεντικού σ (μέσω δασύτητας σ→h→∅)γένεα < γένεσα (βλ. λακωνικές επιγραφές που δείχνουν την ίδια διαδικασία)
IIθ→σ (Το δωρικό θ γίνεται σ)σαλάσσα < θάλασσα· σίλε < θέλω
IIIσ→τ ή σ→κ σε ορισμένες θέσειςτύκα < σύκα
IVΡοτακισμός του τελικού /s/ σε /r/κακό(ρ) < κακός· ανέμο(ρ) < άνεμος
VΔιατήρηση του δωρικού μακρού αμαλί < μᾶλον (Δωρικό) (ΠΝΕ μήλο)· αμέρα < αμέρα (Δωρικό) (ΠΝΕ ημέρα)
VIΔιπλή προφορά του υ ως ιου/ουγκριούφου (μετά από υπερωικό)· γουναίκα (μετά από οδοντικό/υγρό)
VIIΔιατήρηση των διπλών συμφώνωνσάκκος (το διπλό κ διατηρείται)· στην ΠΝΕ τα διπλά σύμφωνα έχουν απλοποιηθεί
VIII–XIIΠρόσθετα σύμφωνα και μορφολογικά χαρακτηριστικάΣυμπεριλαμβανομένης της δωρικής ρηματικής μορφολογίας και περαιτέρω συμφωνικών αντανακλάσεων

Η διατήρηση των διπλών συμφώνων όπως στη λέξη σάκκος είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη, καθώς αντανακλά ένα αρχαϊκό φωνολογικό στρώμα που έχει χαθεί σε όλες σχεδόν τις άλλες νεοελληνικές ποικιλίες (Kostakis, 1951).

Λεξιλόγιο

Το τσακώνικο λεξιλόγιο περιέχει ένα πλούσιο δωρικό στρώμα, ιδιαίτερα εμφανές στο βασικό λεξιλόγιο και στις κλειστές κατηγορίες γραμματικών λέξεων, όπως τα συστήματα των προσωπικών και δεικτικών αντωνυμιών. Διαδοχικά στρώματα προκύπτουν από την επαφή με διάφορες Κοινές (Ελληνιστική, μεσαιωνική, σύγχρονη) και άλλες γλώσσες, ειδικά την τουρκική και τις ρομανικές γλώσσες. Το σλαβικό στοιχείο είναι ελάχιστο (Liosis, 2017).

Αναφορές